 |
Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet | Blog.nl Blog2Blog |
because rock-n-roll is better than music !Home | Profile | Archives
 eileen rose at our tables
Along with the next pressing of
At Our Tables,
the great folks at our label, Evangeline,
are giving you a copy of our brand new live record.
(For a limited time only)
I'm particularly excited about this album as Nicholas, Rich and Davey are incredible performers and
our live shows have been extraordinary. So, you asked for it, you got it. Hope you like it.
AOT Live Available September 2008 Eileen Rose groeit op in Boston en studeert daar rechten. Tot teleurstelling van haar ouders geeft ze een min of meer zeker bestaan op en vertrekt naar Engeland om daar muziek te gaan maken. Ze is daar niet onmiddellijk succesvol, maar als haar eerste cd Shine Like It Does uitkomt, mag die rekenen op lovende kritieken in de muziekpers. Dat geldt ook voor haar tweede cd Long Shot Noveda, waarvan ook iemand als schrijver Nick Hornby onder de indruk is. Na het uitbrengen van deze plaat, besluit Rose terug te keren naar Boston. Na 9/11 wil ze vaker in de buurt van haar ouders en familie zijn. In de winter van 2003-2004 huurt zij een huis in Martha’s Vineyard waar ze de nummers schrijft voor haar in 2005 verschenen derde cd Come The Storm.
In oktober 2006 is Eileen Rose met haar nieuwe band The Holy Wrecks voor een 4tal optredens[oa. support Southside Johnny in Paradiso en een intieme gig in Maloe Melo] in Amsterdam en voor het eerst in Nederland. Nu met het verschijnen van de nieuwe cd At Our Tables, bij een nieuw label en met een vernieuwde band :  DPR live !
P-A-U-L Blistering BluesRock From Detroit
Where Dark Horses Roam
on the road
www.myspace.com/awesomegigsinfo gig by rocksupport
http://iamsterdam.amsterdamsweb.nl
mostly-autumn new cd on the way !
> http://www.mostly-autumn.com/ <
http://www.myspace.com/mostlyautumnband
http://www.myspace.com/bingopalaceguardian
gig & eileen rose
http://www.myspace.com/eileenroseandtheholywreck
The Best Live Bands In Blueswww.myspace.com/amsterdamBLUES
www.myspace.com/myspacelive0031
the b-n-b concerts
hear blues see blues we are bluez !
Thunder & RJ's Tombstone
more on (30 jaar and 3000 mijl uit elkaar)
VAN DE HAK OP DE TAK (30 jaar en 3000 mijl uit elkaar)
Op fenomeen/producer/deejay Alfred Lagarde breng ik nog regelmatig een toost uit. Alhoewel Big Al al jarenlang met Jeff Porcaro van Toto in het hiernamaals optrekt. Net als Townes Van Zandt en Frits Hirschland (de legendarische manager van Kayak, Earth&Fire en.... Connie van Breukhoven) eindigde zijn leven op mijn verjaardag. "Klootzak", was mijn eerste reaktie. Hoe kon dat nou? Alfred was degene die 'single-handedly' hard-rock op de kaart gezet had. Die 'beton' op de radio draaide en gedraaid kreeg. Die de doorbraak van Anouk op z'n naam wilde brengen. Die Van Halen overal bijsleepte. Heel Europa doorcroste om bij Toto achter de knoppen te gaan staan. En met z'n "Countdown Caf颠iedere vrijdagavond laat een fantastische mix van live-muziek, classic-rock en up-to-date hits wist te brengen. Voorbereiden was er niet bij. Daar hield-ie niet van. Viel-ie bij in slaap. Z'n mede-presentratrice Annette van Trigt werd daar behoorlijk zenuwachtig van. Vooral als hij pas vlak voor elf 's avonds de Anna Hoeve in Hilversum binnenwipte, waarvandaan dan vijf minuten later 'live'uitgezonden zou worden. En zo gebeurde het op een keer dat na het nieuws van elf uur ex-Vanderberg manager Kees Baas, de muziek-producer van Countdown Caf鬠de eerste plaat opzette zonder dat Alfred ook maar in de buurt was. Tien minuten later ging de telefoon en meldde Big Al zich uit Zuidafrika. Hij had 's middags een verukkelijke blonde tweeling richting Schiphol zien rijden en was daar maar achteraan gevlogen. Alfred werd net geen vijftig, maar leefde er honderd... Ik weet niet of de moraal van dit verhaal duidelijk is. Maar volg je hart! Kan je Liz Taylor zoenen doe dat dan! Maak muziek zoals Alfred Lagarde die graag hoorde. Zorg dat men je uiteindelijk herinnert! Luister naar kwaliteit..... Ben wie je bent: volg je hart! Het klopt niet voor niets. Als het ermee ophoudt is de rest tevergeefs.
Het Platenblad September 2005/wilbrink,e.
classic rocks
gig goes gblues
spirit of rock-n-roll
De geschiedenis van de gitaar begint al bij de oude Grieken met de Kythara en de Lyra. Na vele omzwervingen en aanpassingen blijft de gitaar in zijn oervorm heel lang bestaan. Pas als er een onderscheid gemaakt gaat worden tussen de diverse muziekstijlen, blijkt het dat er voor verschillende stijlen ook verschillende gitaren nodig zijn.
Fender is accountant bij de staat Californi력n tijdens de grote depressie van de jaren '30 raakt hij werkeloos. Daarvoor repareerde hij in zijn vrije tijd al elektronische apparatuur. Na zijn werkloosheid leent hij 600 dollar en begint van zijn hobby zijn werk te maken. Hij begint een winkel, "Fender Radio Service". In zijn winkel komen regelmatig muzikanten met hun versterkers en hun gitaren om ze te laten repareren. Tegelijk met Buddy Holly begint ook in Amerika het televisietijdperk pas goed. De jonge helden van de Rock & Roll zijn veelvuldig te zien op het scherm en net als nu willen de jonge fans in alles op hun helden lijken. Omdat Holly op een "Strat" speelt, neemt het instrument van Fender een enorme vlucht. Steeds meer Rock & Roll artiesten en ook de dan opkomende popmuzikanten nemen een Strat. De Les Paul wordt al snel gezien als een ouwe lullen plank en verdwijnt naar de Jazz hoek.
In 1965 zijn The Yardbirds heel populair. Hun sologitarist Eric Clapton bepaalt voor een groot gedeelte de muzikale koers. Clapton is een purist en wil eigenlijk alleen maar Blues spelen. Als ze tegen zijn zin in het Gouldman nummer For Your Love opnemen, is de boot aan. Clapton verlaat de band en vindt bij John Mayall's Bluesbreakers onderdak . Het werk van Page is volledig gebaseerd op de Blues en dat gevoegd bij verschijning Robert Plant maakt dat de band Led Zeppelin eigenlijk een instant succes is.
Ritchie Blackmore van Deep Purple, Mick Box van Uriah Heep, Gary Moore van heel veel bands, Alvin Lee van Ten Years After, Pete Townsend van The Who... Allemaal aansprekende figuren die vaak belangrijker leken dan de band waar ze in speelden. In Deep Purple rommelt het al na een paar jaar. Blackmore is zo eigenzinnig dat hij na een enorme ruzie mat zanger Ian Gillan vertrekt en zijn eigen band opricht, toepasselijk Ritchie Blackmore's Rainbow genaamd. En het nare is dat zijn ego gestreeld wordt door het feit dat Deep Purple zonder hem verandert in een stuurloos schip.
Met Steve Vai staat in de jaren '80 en '90 een nieuwe gitarist op. Vai had naam gemaakt in de band van ex-Van Halen zanger David Lee Roth en hij gaf aan de term "snelheid" volledig nieuwe inhoud. Halverwege de jaren '80 staan er allemaal nieuwe en jonge talenten op. Steve Vai, Joe Satriani, Ingwy Malmsteen en niet te vergeten de nieuwe held van de Blues, Stevie Ray Vaughan.
Tot zover dit hele beknopte overzicht? Natuurlijk, ik ben er honderden vergeten en ik heb tientallen afslagen niet genomen? maar daar hebben we een grote Rocktober Poll voor.
more gig @ gig57
|
In Amerika en Europa duikt aan het eind van de 19e eeuw de Folk gitaar op. Pas in de jaren '30 van de vorige eeuw gaat men het instrument versterken. Dat versterken vindt zijn noodzaak in de steeds groter wordende big bands. De gitaar als slag- en begeleidingsinstrument kwam er niet meer bovenuit. Eerst werd een element aan de akoestische gitaar toegevoegd, maar dat bleek al snel niet voldoende. Het instrument kon niet hard genoeg en nam ook heel veel omgevingsgeluid op.
Het is Les Paul, een Jazz gitarist, die als eerste met een zogenaamde 'solid body' komt. Een dikke houten plank die in principe geen rol speelt in de klank. De klank wordt volledig elektronisch overgebracht door middel van elementen. 
Fender raakt in de ban van het instrument en in 1950 ziet zijn eerste eigen gitaar het levenslicht: de Fender Broadcaster. Het instrument is veel lichter dan The Log van Les Paul (Gibson) en er is ook gekeken naar de bespeelbaarheid voor de muzikant zelf. De scherpe randen van de Les Paul zijn helemaal weg en het is niet langer een groot, log ding maar een mooie slanke gitaar. Maar de muzikanten willen er nog niet aan. Daar komt ook nog eens bij dat het prestigieuze gitaarmerk Gretsch de rechten heeft op de naam Broadcaster. Het instrument wordt omgedoopt in Telecaster en het is samen met de Les Paul van Gibson een van de langst lopende gitaarmodellen ooit. 
De echte doorbraak voor Fender komt in het begin van 1954. Dan lanceert hij zijn Stratocaster en dat is een gitaar waar nu, voor de oudere modellen, tonnen voor worden betaald! 
De verandering komt met een bebrilde lange slungel Charles Harding, die in 1957 het nummer That'll Be The Day opnam. Harding speelde op een Stratocaster en werd een tienerheld en voorbeeld voor velen onder zijn artiestennaam: Buddy Holly. 
Ondertussen is de gitarist van de band een soort van aparte held binnen een groep geworden. Uit de Jazz wordt de traditie om een solo te spelen in sommige nummers overgenomen. Maar de ontwikkeling van de elektrische gitaar begint pas goed in Chicago. 
In Engeland is halverwege de jaren '50 de Blues binnengedrongen. Aan het einde van 50-er jaren zijn er heel veel clubs in Londen. Een van de belangrijkste is The Ealing Jazz Club, de thuisbasis voor Blues Incorporated van Alexis Corner en Cyrill Davis. De heren laten heel veel jonge artiesten optreden in het kader van jamsessies. Veel van die beginnende muzikanten hebben als voorbeeld de Blues en met die Blues komt ook de gitaarsolo naar Europa overwaaien. 
Als de gitaar zijn plaats veroverd heeft in de popmuziek schiet de behendige bespeler van dit instrument door naar de absolute sterstatus. Mannen als Eric Clapton worden vereerd als goden.
Ik noemde eerder al de heftige Bluesscene die Engeland rijk was in het begin van de zestiger jaren. Een naam uit die sc讥 mag niet onvermeld blijven: John Mayall. Veel van de supersterren van later begonnen in zijn band: Peter Green, de briljante gitarist van de eerste editie van Fleetwood Mac, Eric Clapton en zo nog een paar namen. 
Als vervanger komt de jonge gitarist Jeff Beck. Meer poppy dan Clapton en behendig genoeg om hem te vervangen. Maar ook Beck vertrekt al na twee jaar en begint The Jeff Beck Group, een eerste aanzet tot de echte Hardrock. 
Page heeft als sessiemuzikant meer inzicht dan de meeste van zijn collega's. Hij bedenkt een mengvorm van de Blues en de Pop. Hij steelt naar hartelust uit de immense catalogus van de Blues in Amerika en weet dat dat veilig kan, want de rechthebbenden zitten ver weg en in de obscuriteit. 
Een van de meest invloedrijke bands uit het begin van de jaren '70 was Wishbone Ash, een band die na een advertentie voor een gitarist er ineens twee bij kreeg: Andy Powel en Ted Turner. Nu waren twee gitaristen in een band niet zo vreemd, maar Ash maakte er iets bijzonders van. De beide gitaristen waren namelijk sologitaristen. Powel en Turner maakten prachtige solo's waarin ze harmonieus tegen elkaar ingingen. Voor veel latere bands is dit de aanleiding geweest om ook twee gitaristen te nemen. Een band als Thin Lizzy werkte later op identieke manier met Scott Gorham en Brian Robertson. Maar de gitaar zou zijn greep op de muziek in de jaren '70 nog veel meer verstevigen. 
Om de ontwikkelingen van de jaren '70 goed te begrijpen moeten we terug naar 1969, als een vrij onbekende band in Engeland haar debuut uitbrengt. De muziek is een mengvorm van Jazz, Pop en Klassiek. Het geheel staat onder leiding van een briljante gitarist, Robert Fripp genaamd. 
Voortbordurend op het succes van Led Zeppelin komt de Britse Hard Rock op stoom. Bands als Uriah Heep en Deep Purple zijn ongekend populair. Ook is ondertussen door Jimmy Page het archetype van de sologitarist gecre륲d. Alle gitaristen na Page lijken een beetje op hem. Glimmende podiumkleding, hier en daar wat franjes en spelen of je leven ervan afhangt?
Na 1970 ontdekken ook de Amerikanen zichzelf als ze de Blues ontdekken. Oude helden uit de Blues als Buddy Guy en Muddy Waters beleven ongekende successen en in hun voetsporen zijn er ook de Blanke bluesgitaristen als Michael Bloomfield van de Paul Butterfield Bluesband, Johnny Winter, Roy Buchanan en nog veel meer. 
Een heel nieuw en op de gitaar ge뮴 genre is The Southern Rock, die onder leiding van The Allmann Brothers doorbreekt. Ook de mengvorm Latin en Rock komt bovendrijven onder leiding van Carlos Santana. Deze gitarist zal in de toekomst nog heel belangrijk blijken te zijn voor een heel nieuw genre, de fusion. 
Als in het begin van de jaren '70 de Hardrockgitarist tot grote hoogten stijgt, komen er in de slipstream natuurlijk ook andere genres mee omhoog. De Blues en toch ook de Jazz. Maar die Jazz die doet niet echt aan heldenverering. Toch zijn er een paar heel gitaristen in die vakgroep die heel belangrijk waren voor de Pop en zeker de Rockmuziek. Mensen als John McLaughlin en Al Dimiola. McLaughlin zit in een project van Santana, het in 1972 verschenen album Love, Devotion and Surrender. De band van McLaughlin, The Mahavisnu Orchestra, dient op dat album als begeleidingsband van Santana. Het zijn niet de minsten hoor in dat Mahavisnu Orchestra: Billy Cobham op slagwerk, Bill Evans op sax en Jan Hammer op de keyboards. Het album is geen succes maar de namen van deze heren blijven toch hangen. Het is jammer dat McLaughlin zich bekeert tot een nogal vaag geloof en meent verder akoestisch door het leven te moeten. Uit datzelfde geloof heeft Carlos Santana zijn tweede naam, Devadip. 
Maar ook in Amerika is ondertussen een soort van John Mayall opgestaan. Zijn naam is Frank Zappa! 
